តម្លៃនៃអ្នកចេះដឹង (បទព្រហ្មគីតិ)

ឪពុកម្តាយស្លូតត្រង់………………….ចិត្តមិនចង់ឲ្យកូនខ្លៅ

ជេរវាស្តីប្រដៅ………………………..ឲ្យកូនចៅបានចេះដឹង។

ឪពុកគ្មានដំរេះ………………………..ឃើញកូនចេះមិនដែលខឹង

ឃើញកូនខំប្រិតប្រឹង…………………ឪពុកដឹងតែងត្រេកអរ។

ដាស់តឿនក្រើនរំលឹក………………..ជេរល្ងាចព្រឹកខ្លាចកូនក្រ

ចង់ឲ្យតែកូនល្អ………………………..លោមអង្វរឲ្យកូនខំ។

កូនកាចបំពេញទុក្ខ……………………ម្តាយឪពុកមានបារម្ភ

កូនស្លូតដឹងគួរសម……………………មេបាថ្កុំថ្កើងកេរិ៍្តឈ្មោះ។

ឪពុកម្តាយខ្សត់ខ្សោយ……………….កុំបណ្តោយឲ្យអាប់យស

ខំរៀនឲ្យបានខ្ពស់……………………..គ្រាន់សង្គ្រោះដល់មេបា។

អ្នកល្ងង់ហេតុពីខ្ជិល……………………ឥតមន្ទិលរឿងធម៌អាថ៌

គួរកូនចៅសិក្សា………………………..រៀនអក្ខរាទាំងប្រុសស្រី។

កាលអង្គព្រះសាស្តា…………………..មានថេរាមានថេរី

ភិក្ខុភិក្ខុនី…………………………………ធម៌បាលីចេះចាំស្ទាត់។

លោកសង្ឃខ្លះចេះស្ទើរ………………..ចេះភ្លើៗធ្វើឲ្យភ្លាត់

ព្រះអង្គទ្រង់សន្មត់………………………សិក្ខាបទដល់ឥឡូវ។

ទំលាប់ទំនៀមខ្មែរ………………………ខំធ្វើស្រែចង់បានស្រូវ

អ្នករៀនច្បាប់ខុសត្រូវ………………….ទុកជាផ្លូវភ្លឺប្រាជ្ញា។

ស្រុកសៀមលាវបារាំង………………….ចេះតតាំងពីដូនតា

ចេះលេខចេះអក្ខរា………………………សរសេរចារទាំងប្រុសស្រី។

ជាតិខ្មែរមិនចេះខ្មាស……………………រនាំពីចាស់គំនិតខ្លី

ល្ង់ដល់ចេះពីរបី………………………….ចេះជួញក្តីមិនចេះច្បាប់។

មិនចេះលេខអក្សរ………………………មុខមាត់ល្អប្រាជ្ញាអាប់

ឈ្មោះខ្លួនភ្នែកខ្លួនស្រាប់……………….គេសូត្រប្រាប់ទើបបានដឹង។

ភ្នែកជាភ្លឺក្រឡែត…………………………ល្ងង់ព្រោះហេតុមិនខំប្រឹង

កើតទាស់មានចិត្តខឹង……………………ពឹងរកគេសរសេរឲ្យ។

មនុស្សក្រហេតុពីខ្ជិល……………………មិនរមិលមើលមុខក្រោយ

ម្យ៉ាងខ្សត់ពីព្រោះខ្សោយ………………..ញឹកខាងឲ្យរង្វើលរក។

ម្យ៉ាងក្រពីព្រោះល្ងង់……………………..ជួញលិចលង់មិនលៃលក

ទិញថ្លៃទៅលក់ថោក……………………..ចេះតែយកគិតមិនយល់។

អ្នកមានៗគំនិត……………………………ដេកដើរគិតកើតរវល់

ប្រជ្ញាជាឫសគល់…………………………កើតអំពល់អំពីទ្រព្យ។

អ្នកល្ងង់និងអ្នកចេះ……………………….បើនឹងរិះរាយរៀបរាប់

អ្នកចេះប្រសើរគាប់……………………….ល្ងង់ឥតភ័ព្វអាប់រាសី។

មានរូបមានជីវិត…………………………..មិនចេះគិតចង់ដឹងអ្វី

រូបប្រុសឫកដូចស្រី………………………..នឹងហ៊ានស្តីគ្មានគេស្តាប់។

ល្ងង់ម្យ៉ាងមានអំណាច……………………ល្ងង់កោងកាចអួតចាក់កាប់

ឆាប់ខឹងមិនដឹងច្បាប់………………………កាលណាស្លាប់គេត្រេកអរ។

អ្នកចេះតម្រិះដល់………………………….អ្នកល្ងង់ឆ្ងល់មិនសល់ក្រ

ចេះល្អិតចិត្តជាល្អ…………………………..សួយអាករចូលមិនខ្វះ។

ចេះម្យ៉ាងមានអំណាច……………………..អ្នកខ្លៅខ្លាចឱនសំពះ

គេខុសជេរដៀលត្មះ……………………….អ្នកខ្លៅខ្លះគេលបខឹង។

ប្រាជ្ញម្យ៉ាងចេះសព្វសុស………………….ប្រព្រឹត្តខុសនោះមិនដឹង

មិនគិតពិនិត្យថ្លឹង…………………………..ប្រាជ្ញប្រិតប្រឹងប្រដៅគេ។

កូនចៅទោះធំតូច…………………………..ខុសខិលខូចខឹងវាយជេរ

មារយាទខ្លួនខុសគេ………………………..មិនគ្នាន់គ្នេកិរិយាឯង។

កូនចៅទាំងស្រីប្រុស……………………….ការត្រូវខុសគួរគិតក្រែង

គិតគ្រប់សព្វកន្លែង………………………….តែងនឹងមានរាល់រូបកាយ។

និពន្ធដោយ៖ កវី ក្រមង៉ុយ
Advertisements

2 responses to this post.

  1. សូមស្ងើចសរសើរស្នាដៃកវីប្រជាប្រិយម្នាក់នេះណាស់។

    ឆ្លើយតប

  2. ទឹកហូរក្រោមស្ពាន ឆ្កែព្រុះដីហុយ

    ឆ្លើយតប

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: